Vandaag is de laatste dag van de minor, wat inhoudt dat we straks aan een glaasje sterke drank gaan nippen.
Terugblikken doe ik daarom nu alvast, voordat de drank mijn beoordelingsvermogen aantast.

Ik kan niet langer gewoon tv kijken. Laatst zag ik een montagefoutje bij Een Vandaag, Game Of Thrones is verpest omdat ik continu naar de symmetrie in het beeld zit te staren en journaalitems zien er opeens uit als een aaneenschakeling van stukjes video met een overlappende voice-over. De minor heef dus simpelweg mijn leven verpest.
Ok dat klinkt ietwat dramatisch, maar John voorspelde bij aanvang dat we nooit meer normaal televisie zouden kunnen kijken en die voorspelling is uitgekomen. Het is niet heel erg; maar mijn omgeving vindt het niet leuk als ik opeens tijdens ‘Ik Vertrek’ roep: ‘Oh mijn hemel, dit is al de zesde keer dat we dit shot zien van die droevige man aan zijn tuintafel’.

Ondanks dat heb ik echt genoten van de minor en ben ik blij dat ik de overstap heb gemaakt van Creatief Schrijven. Mijn montage-skills zijn verbeterd, ik heb weer gemerkt hoe moeilijk het is om afspraken en interviews te regelen en ik ben lekker ‘hands-on’ aan het filmen geweest. Documentairemakers hebben een inzicht gegeven in het vak dat ik graag wil leren en ik weet nu veel beter wat me later (hopelijk) te wachten staat.

Hoogtepunt was het portret. Hier kon ik me uitleven op vorm en ook de inhoud vind ik heel sterk. Dieptepunt was de docu. Juist bij de productie waarbij ik het meest wou uitpakken lukte het niet om de afspraken op een rij te krijgen. Ons resultaat vind ik nog knap qua wat het geworden is, maar het is niet waar ik in eerste instantie op had gehoopt. Een leuke extra was mijn vrije productie. Aan die laatste heb ik zoveel plezier beleefd om het te maken, dat de beoordeling er al bijna niet meer toe doet. Het was een noodgreep om de video te maken zoals hij is, maar ik vond het heel leuk om het kind weer in mezelf te ontdekken.

Qua feedback voor de nieuwe lichting kan ik eigenlijk kort zijn.
Houd de drie opdrachten zoals ze zijn, maar verdeel de les-druk meer over de hele periode. Omdat we de laatste weken veel minder op school waren, verdween de motivatie en kreeg iedereen een flinke dip.
Het enthousiasme van de docenten is zo ontzettend aanstekelijk, maar het allergrootste pluspunt is toch wel dat er naar de studenten werd geluisterd. Continu is er gevraagd hoe we in het project stonden, wat we van de deadlines vonden etc. Waar nodig zijn de deadlines ook verschoven. Ondanks het feit dat wij alsnog niet alles voor elkaar hebben gekregen was die extra tijd heel erg nuttig en noodzakelijk. Dan is het heel erg fijn dat docenten zich niet strak aan het boekje houden, maar zich kunnen inleven en daarop de zaken aanpassen.