Vandaag de laatste dag van de minor. Ik kan niet geloven dat die twintig weken zo ontzettend snel gegaan zijn. Ik heb ontzettend veel geleerd de afgelopen weken. Ik kijk nu heel anders naar dingen die ik gemaakt heb, maar ook naar dingen die anderen gemaakt hebben. Zoals jullie al zeiden, ik kan nooit meer normaal tv kijken. En dat is ergens ook fantastisch, omdat ik nu heel enthousiast kan worden van een film waarbij ik sommige dingen die we geleerd hebben (zoals de continuïteitsprincipes) herken en als ze goed toegepast worden. Maar dat betekend ook dat er series zijn die ik eerst heel leuk vond, maar waar ik nu niet meer naar kan kijken omdat ze zoveel fouten maken.

Ik heb nog meer geleerd. Ik weet nu, wat voor soort maker ik wil zijn. Ik voel me nu ook meer een maker dan een journalist. Ik heb ontdekt hoe ik om moet gaan met persoonlijke onderwerpen. Dat was super heftig en ik heb me tijdens het proces regelmatig afgevraagd ‘waarom dit ook alweer zo’n goed idee was’. Maar als ik de reacties zie aan het einde, dan was dat het allemaal waard. Ik heb leren omgaan met het inbeeld brengen van moeilijke dingen. Deze minor heeft me het plezier in dit werk teruggegeven. Het heeft mijn zelfvertrouwen aangevuld. Ik heb nog een eind te gaan, maar ik weet nu waar ik sta en wat ik kan. Dat ik het kan. En dat is toch wel de grootste lessen die ik meeneem uit de minor. Dat, en ‘dat je altijd vooruit moet kunnen’. Bedankt!